نظام حقوق جنسی 5

منظور از آزادی جنسی، روسپی گری و گشودن بازار کاسبیهای جنسی نیست بلکه روابطی است که صرفا هدف آن رفع نیاز و تنگنای دوسویه است.هر ارتباط و تعاملی که دارای هدف معقول باشد مورد توجه و احترام خواهد بود اگر چه آن ارتباط صرفا پاسخ به نیاز غریزی باشد.

منظور از آزادی جنسی رابطه ای است که تحت یک دوستی و عاطفه مدت دار و زیر چتر تعهد و در چهارچوب قاعده و قانون تعریف شده خود مورد عرضه قرار گیرد.شکی نیست که شرط وجود این نوع آزادی در جامعه ،بالا رفتن ظرفیتها و برچیده شدن بی جنبگیها و نیز تابوهای محدود کننده و تعریفات تنگ بینانه جنسی و ارتباطی از ذهن مردم است .

روابط قبل از ازدواج:

دوستی و روابط بین دو جنس مخالف قبل از ازدواج می تواند یک بهره مفید تجربی و تمرین در مسیری کوچک قبل از ریسک برای پا گذاشتن در مسیر دراز و سدی موقت در برابر سیلاب باشد.جوامعی که آزادی جنسی دارند ازدواج هم دارند و اگر آمار طلاقشان کمتر از جامعه مذهبی نباشد بیشتر هم نیست.رابطه قبل از زناشویی نه تنها سنت و قانون ازدواج را به تعطیلی نمی کشاند بلکه گاه ازدواج می تواند بین همان دو فردی شکل گیرد که در کانون ارتباط قبل از ازدواج به یکدیگر دلبسته و وابسته شده اند . مهم همخوانی و همخونی است که اگر وجود داشته باشد حتی ارتباطات جنسی نیز نمی تواند بین دو فرد جدایی و سردی اندازد، در غیر این صورت معلوم می شود که آن دو از آن یکدیگر نبوده و حسشان نسبت به یکدیگر تنها هوسی گذرا بوده است.

در فرهنگ عقل گرا هیچ کس روابط قبل از ازدواج خود را مانعی برای ازدواج عاشقانه آینده با فرد دیگر به شمار نیاورده و کسی نیز تعصب بر این ندارد که همسر و شریک زندگی اش بکر و ناسفته باشد.در حوزه عقل هرگز قانونی وجود ندارد که آغوش مرد تنها باید از آن یک زن و یا آغوش زن در طول زندگی تنها باید از آن یک مرد باشد.نه روابط قبل از ازدواج زن و نه حتی وجود بکارت برای او، هیچ حقی برای مرد به شمار نیامده ودنیای قبل از ازدواج زن و شوهر هیچ ارتباطی به دیگری ندارد.خیانت و وفاداری تنها بعد از ازدواج معنا می یابد و نه قبل از آن ؛آنگونه که غیرتمداریها نیز جایش تنها درون زندگی زناشویی است و نه قبل و بعد از آن. بنابراین این قبح نگریهای دست و پاگیر دنیای مذهب است که نیازمند تغییر است .

در جامعه عقل گرا دوران مجردی انسانها آکنده از آزادی و ارتباط و لذت، و ازدواجشان نیز سرشار از تعهد و وفاداری است.زمانی که دوران مجردی دوران خفقان و زندان جنسی باشد دوران تاهل نیز دوران تنوع خواهی و خیانت خواهد بود. انسانی که از دوران مجردی و آزادی خود بهره کافی را برده و خود را تخلیه نموده باشد ازدواج برای او معنا و هدفی جز یک پیوند متعهدانه و وفادارانه برای یک زندگی واقعی نخواهد داشت .هر چه دختر و پسر قبل از ازدواج از آزادی بیشتر ارتباطی برخوردار باشند بعد از ازدواج حس تنوع خواهی شان کمتر و به شریک زندگی خود قانع تر خواهند بود.در واقع ازدواج باید زمانی شکل گیرد که حرص جنسی و عاطفی و نیاز اضافه بر تعادل در انسان فروکش کرده و به نقطه اعتدال رسیده باشد(البته برای کسانی که نیاز اضافه بر تعادل دارند).علاوه بر این روابط جنسیتی درهر دوره ای از عمر طعم و کام متفاوت روحی خود را دارد که رضایت جنسی کامل در زندگی ،در بهره وری کامل سنی است.

جایی که بین سن نیاز و ازدواج ،فاصله قابل توجه وجود دارد رابطه موقت می تواند به اعتدال نیاز جنسی و احساسات و نیازهای عاطفی دختر و پسر کمک شایان کند. این تعدیل قوا باعث می شود که فرد برای ازدواج ،زیر فشار و نیاز از هول حلیم در دیگ نیافتد و ندیده و هیجانی و احساسی و عاشقانه عمل نکند؛ زیرا تنها با داشتن فکر ، احساسات و قوای متعادل است که می توان در این مورد عاقلانه و سنجیده عمل نمود.انباشتگی بیش از حد نیاز و عقده و حرص عاطفی و جنسی ،عقل و تصمیم گیری درست را هنگام رودررویی یکباره با جنس مخالف ،مختل می کند .

نویسنده:احمد ابراهیمی نژاد

1-اساسا باید گفت که هر گناه عقلی گناه شرعی نیز هست ولی هر گناه شرعی گناه مورد پذیرش عقل نیست.اگر شرع چیزی را حرام کرده باشد ولی عقل حرمت آن را درک نکند به این معناست که آن حرام قبح و فساد ذاتی در حد ممنوعیت ندارد و ممنوعیت آن تنها ابزار نفع و کاسبی و بهره وری شریعت گذار و ویژه همان طیف مذهبی است و گرنه اگر به عنوان مثال حرمت استفاده از طلا و ابریشم برای مرد دارای قبح و فساد ذاتی بود باید در بهشت نیز حرام اعلام می شد[ویحلون اساور من ذهب و لوء لوءاً ولباسهم فیها حریر] و یا اگر مثلا قبح روابط جنسی مورد منع شرع ،قبحی ذاتی بود فرزندان آدم و حوا نباید به صورت خواهر و برادر با یکدیگر آمیزش و ازدواج می کردند ،و یا اگر همجنس گرایی دارای قبح ذاتی بود می باید در بهشت نیز حرام اعلام می شد در حالی که روابط همجنس از لذائذ اصلی اهل بهشت است [ویطوف علیهم غلمان کانهم لولوء مکنون] .

2-حتی بزرگی چون حافظ نیز این شهامت را به خود داده که علاوه بر ابراز امیال باز نسبت به جنس مخالف، گرایشهای همجنس گرایانه خود را نیز در جای جای سروده های خویش آشکار سازد:

گر آن شیرین پسر خونم بریزد

دلا چون شیر مادر کن حلالش

**

دل بدان رود گرامی چه کنم گر ندهم

مادر دهر ندارد پسری بهتر از این

**

به هوای لب شیرین پسران چند کنی

جوهر روح به یاقوت مذاب آلوده

**

ای نازنین پسر تو چه مذهب گرفته ای

کت خون ما حلال تر از شیر مادر است

**

چو در دستست رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش

که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سراندازیم

و شاعر سرانجام ناکامی درون خود از این آرزو و دستیابی را با وعده دیگری کامل می کند :

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند

غلمان روضه حور زجنت به در کشیم

3- واما اینکه مذهبیون خود ارضایی را وارد در بحث گناه می دانند مسئله ای است که نه از نظر عقلی و نه شرعی هیچ پشتوانه ای ندارد.وضع کننده حرام و حلال تنها خداست در حالی که هیچ آیه ای در زمینه حرمت این امر وجود ندارد(واگر هم وجود می داشت از نظر عقل پذیرفته نبود) . بزرگان دین نیز همه مبین شریعتند ونه وضع کننده حلال و حرام.پس اگر امر و نهیی از ایشان در مسئله ای وارد شود که در کتاب آسمانی واجب یا حرام اعلام نشده باشد آن امر و نهی ، امر و نهی تنزیهی خواهد بود .در مسئله مورد بحث نیز اگر نهیی وجود داشته باشد صرفا حمل بر کراهت می شود.